En zo werd het Kristiansand. Wie had ooit gedacht dat ik eens in Noorwegen zou zijn.

Kristiansand is echt leuk als primeur van Scandinavie. Ik geniet met volle teugen van alleen al het idee dat ik in Noorwegen rijd, in het donker notabene, op weg naar het hotel. M´n collega en ik hebben `m allebei goed zitten en kijken uit naar ons bedje. Met mijn inmiddels drie dikke weken ervaring (jaja, professional in wording) verwacht ik een fijn groot bed, zachte vloerbedekking en een WATERKOKER. Wat heerlijker dan een warm kopje thee ofwel een goed soepje of zelfs noodles na een lange dag werken. Echt een geniet moment op bed met m´n Appletje erbij of slap zappend voor de tv.
Helaas. Zo´n feest is het vanavond niet. Een ijskoude kamer staat mij te wachten met houten vloer en klein bed met een nog kleinere deken erop. Op hetzelfde moment voel ik mijn tenen alweer blauw buiten de deken hangen en met rillers mezelf omdraaien. Ben toch al zo´n koukleum.
De enige warme plek is de miniscule badkamer met vloerverwarming. Ik breng het grootste gedeelte op de wc zittend door. De verwarming in de kamer werkt overuren om de temperatuur tot 18 graden te brengen.

De volgende ochtend ontbijten we samen. Wederom, een hele belevenis. Zie de foto´s. Kaviaar in tube, 8 bakjes vol haring. Haring gewoon, haring met tomaat, haring in `t zuur, haring met alles van de haring er nog zichtbaar aanhangend, haring met pepers, haring met sardientjes en ansjovis en haringsoep. ONTBIJT!!! Hemel, ik ga er lichtelijk geshockeerd aan voorbij met in mijn hand een iel uitziend bakje cereals en halfvolle melk.

Na het ontbijt heb ik precies een half uur om foto´s van de stad te maken. Het loopje naar de zee is al ruim twintig minuten, dus hopelijk binnenkort weer naar Zuid Noorwegen!

Op en neer Hannover en door naar Stuttgart. In de avond eindelijk lekker ontspannen (lees: in BROEK en benen niet verplicht over elkaar heen bungelend) in de bar van het hotel. Ik bestel een witte wijn en krijg vervolgens een enorme bel Riesling voor me geschoven. Ik en alcohol gaan ook gewoon helemaal niet samen, en heb het idee dat ik met deze hoeveelheid wellicht de rest van het jaar kan doen. Mijn collega en ik kletsen nog door tot diep in de nacht op haar kamer.

Vanochtend, de dag dat ik pas om 10.30 uur aan het ontbijt hoef te verschijnen met crew, sta ik om half acht al zenuwachtig naast mijn bed te springen. Ik kan niet meer slapen. Snel omgekleed voor een fitness beneden in het hotel. Het zwembad wordt daarna aangedaan. Heerlijk in m´n uppie rondjes trekken, want van baantjes is geen sprake. Dan is de sauna aan de beurt. Helaas is alles achter het zwembad “Textilfreie Zone”, also soll mann einfach nichts tragen, nur badetuch ist erlaubt. Dus ik wurm me in mijn handdoek, hinkel naar de sauna, kom een oud opaatje (de rest bewaar ik voor jullie eigen fantasie) tegen en probeer met een soort hoelahoep achtige bewegingen mijn bikinibroek uit te trekken. Nog altijd makkelijker dan de bovenkant. Snel kijk ik om me heen. Geen cockpitbemanning te zien. Heb nog altijd een raar gevoel bij het wellicht naakt tegen komen van je eigen bemanning en de volgende dag weer “wil je nog wat te drinken?” te moeten vragen.
De sauna is zalig, maar niet voordat je nog een hele dag moet vliegen. Rozig loop ik in de middag het hotel uit, op naar Amsterdam en retour Birmingham.

Aangekomen in Birmingham horen we opeens dat er een ander toestel van ons daar met technische problemen aan de grond moet blijven. In plaats van met 40 passagiers vliegen we met een overvolle kist terug. En alles in een krappe 30 minuten. Feest! Ik vertel de mensen bij de nooduitgangen weer mijn verhaal. In het Engels welteverstaan. “Sir, do you speak and understand English?” -”Yes, I do.” En een rij achter hem: “Nou ga je `t krijgen hoor Rob. Kijken hoe goed ze haar Engels ingestudeerd heeft!” Rob grinnikt en staart naar zijn tafeltje. “Yes, yes, I know, you don´t need to explain me again...” -”Yes, Sir, I do have to tell you again... In case of an emergency and the... (blablabla)... So enjoy your personal moment when opening this beautifully designed white emergency door, and please don´t forget to grab your friend sitting behind you and jump together.” Rob lacht. Zijn vriend weet inmiddels dat ik niet een standaard meisjemeisje ben. “Anything else to drink Sir?” De rest van de vlucht zijn we vrienden.

Nu thuis. Niet meer gebeld voor 23.00 uur. Morgen VRIJ! Vrijdag nog een dagje standby. Doe mij maar een Brussel op en neer.

En op request: Ja, Vincent, je landing was erg smooth. Dankje daarvoor. Want elke vlucht opnieuw zie ik het bijna als een persoonlijke uitdaging weer een perfecte landing te maken. Echter, achterin zittende VOEL ik alleen maar de rollercoaster landingen... maar toch! Keep going!