YEAH! Eindelijk ontplopte oren, en dus weer heerlijk opgeroepen voor een Zürich die bij aankomst op het bemanningscentrum plotsklaps een Edinbrough werd. En bij terugkomst een notificatie: een driedaagse wacht mij met stopjes in Nice en Toulouse. Heerlijk.

En zie hier: een nóg groenere stewardess stapt de kist binnen, en ik promoveer naar de CA2 plaats, in plaats van de CA3 stoel. Ik voel me de koning te rijk, bijzonder belangrijk en ervaren, en samen richten we de galley in, bouwen we onze trolleys op en checken we de cabine op bommen, gifgassen en vlindermesjes. Ik vind slechts een Chanel proefmonstertje. Deze gaat netjes van boord, zoals het hoort.

In Nice komen we vrij laat in de middag aan, en we gaan direct eten bij een restaurantje dat IK toevallig nog onthouden heb van een vorige keer. Ik heb immers een abonnement op Toulouse en Nice! De crew is trots op me. En ik nog meer. Ach, Nice, met m´n neus in de wind... mijn tweede thuis. HAHA!

De trip naar Toulouse begint vervolgens de dag daarop om 3.45. Au. Dat hakt er nog altijd diep in. Wederom heeft er niemand een slecht humeur, en wonder boven wonder praten we over echte zaken. Normaal is het idee dat je slap informeert naar elkaars slaapje, nacht, en wat de komende weken nog te vliegen.
In Toulouse ShoppingTime voor de kersvers afgestudeerde nieuwe stewardess en mij, en we gaan helemaal los. Ik ben nog altijd op zoek naar het Aubade Lingeriewinkeltje dat ik mijn eerste dag in Toulouse vond. Het enige dat ik onthouden heb is dat het tegenover een waanzinnig mooie bruidsjaponnenwinkel is, en op een alleraardigst pleintje. En ... GEVONDEN!! We kopen niets, tuurlijk niet, a: geen uitverkoop en b: wij zijn Nederlanders, en nuttigen choco met slagroom. Dat dan weer wel. In de avond wederom met z´n allen eten. Heerlijk, een compleet toffe crew. Werkt zo´n stuk makkelijker en efficienter!

De dag na Toulouse mag ik uitslapen: 4.15 gaat de wekker. Appeltje eitje. Geen probleem! Het overheerlijke ontbijt in Toulouse (kuch) zorgt voor een goede start. Lang leve de crewboxen in de trolleys. Een kiwi zal mijn ontbijt, lunch en tussendoortje zijn. Tussen het snacken van Prince koeken moet ik ook af en toe Schijt Aan Snoep dagen invullen. Anders word ik nog eens een tientonner. En dan kan ik niet door de nooduitgang.

Tijdens de voorlaatste vlucht, AMS-München, zitten er achterin bij mij een hele bult Amerikanen. Ze gaan een hockey wedstrijd spelen in een dorpje vlakbij het vliegveld van München. Al gauw ligt ons gevoel voor humor op hetzelfde niveau en is er geen houden meer aan. Gelukkig moet ik deze vlucht weer speechen, en gaat `t helemaal mis.
“There are six emergency exits on board...” De Amerikanen lachen maar door en proberen me uit mijn concentratie te halen. En inderdaad, dit keer winnen ze.
“....Four hatches in the centre and six doors at the front of the aircraft... HAHAHAHAAAA...” Ik kom niet meer bij, en weet tussen het lachen door niet meer of mijn mic nu tegen mijn mond aan staat of dat ik `m er vandaan houd, om `t even uit te kunnen proesten. Vervolgens KEIHARD door de cabine “HAHAHAHA -(knor)- HAHAHAHA”... Mijn collega´s in het gangpad liggen dubbel met hun veiligheidsvesten in de hand, en de mensen lachen gelukkig. Fiew. Schaam me dood.

Enfin. Weer een dolle week. Morgen nog een dagje vrij, en dinsdag voor een driedaagse op de Fokker 50, onze kleine mug. Heb zin!