Wat is toeval?
Tijdens onze -een hele maand durende!!- vacantie heb ik er een antwoord op trachten te vinden.
En daarnaast me verwonderd over hoe eenvoudig het leven kan zijn, met enkel een schaap, een bron naast het monastir en een wc in houten hokje op 200 meter afstand. Geluk is zo subjectief. Is de westerse jeugd gelukkig met een nieuwe iPod, zo is de Montenegrijn gelukkig wanneer wij met een boekje aankomen en zij hun woonplaats op de kaart zien prijken. En ons vervolgens vol trots vertellen over het Nationale Montenegrijnse Waterpoloteam dat wereldkampioen geworden is.

31 dagen vacantie. Een reis, niets geboekt, niets gepland, geen route, enkel een idee van “op zoek en zien of de vooroordelen waar zijn”.

Over wat meer dagen verspreid zal ik schrijven en foto´s toevoegen van afgelopen juli. Nu ik weer in koud en regenachtig Amsterdam in de poepdure Coffeecompany mijn wiskunde bijspijker en met mezelf de afspraak heb gemaakt per dag een heel hoofdstuk te doen, sta ik mezelf even weinig tijd toe tot het schrijven van dagelijkse blogjes. Sterker nog: de wasmachine draaide op volle toeren, is nu uitgecentrifugeerd, maar de hels grote berg strijk kijkt me grijnzend aan. Daarnaast zou ik ook het huis kunnen ontdoen van dik stoftapijt en vraagt de oprijlaan (anderhalve meter, door Marc enthousiast omgetoverd in weelderig stokrozenparadijs) om een roze rubberhandschoen over mijn hand, die onkruid wiedt.

---

Onze eerste vacantiedag begint om 16.38 uur, in Tilburg. Ik pluk Marc op van school, en we rijden richting Duitsland. Ik heb een pension geboekt, en we gaan `t helemaal doen. Geen stress en matjes en tentjes, maar een echt matras. Ik heb zelfs met viamichelin.com besproken hoe ik `t best kan rijden. Nu is er echter een verschil tussen de kortste en snelste route.
Na 6 uur bereiken we de Franse grens. Ik trek mijn wenkbrouw op. Na nog twee uur zijn we ter plaatse.
De eerste ochtend in Freiamt worden we gewekt door zon, vogels en hooigeur. Goddelijk. Meteen verwijderd van alledaagse Amsterdamsigheden. Weg!
Dag twee rijden we door naar Oostenrijk, slapen we in Brand, om onze weg te vervolgen naar Lago di Garda. Tegen alle verwachting in een heerlijk rustig typisch Italiaans meer, met gastvrijheid in ons pension “Casa Nataly”. Drie nachten slapen we er, en Marc ontplooit zienderogen. Hij heeft me na vier dagen wat `teint´ betreft ook allang weer ingehaald. Als witte melkfles loop ik de rest van de maand naast mijn gebruinde Mediterraneo.
Na Garda komen we aan in, op, Venetie. Mijn primeur. Raar, zo´n stuk airco-verboden paradijs midden in een zee vol industrie.
Venetie is leuk. Niet langer dan twee dagen. En doe vooral de veel imposantere buitenwijken, want de San Marco staat al op briefkaarten. Zo niet de locale bar met twintig kinderen op een plein met ijsjes en fijne bankjes.
Tot zover de eerste week. Leren ontspannen, een paar stadjes, en vooral cultuur `doen´.

Ook een beetje bezinning en rust dus. Realiseren waar je staat op dit moment in het leven, en hoe de wereld om jou heen staat. Right now de Olympische Spelen, maar ook oorlog in Georgie. Waar ik een kleine 4 jaar geleden nog bijna een tournee zou doen met het stuk: “Parlez-moi d´amour and marry me”, gechoreografeerd door Adriaan Luteijn. Uri, Eva en ik stuiterden van `geluk´, dat ons op `t laatste moment ontnomen werd, door `politieke omstandigheden´ in het land.
Je te realiseren dat jij het wel bijzonder goed hebt, met je kont in de zon, zonnebril op je neus en colalightje naast je, terwijl ze op andere plekken in de wereld.... inderdaad. Maar je dat gerealiseerd te hebben is er meteen de tweede stap. Wat kan jij bijdragen aan die andere wereld en geniet je dan ook wel genoeg van waar jij bent? Belangrijk!

Enfin. Nu terug naar toeval.

Nacht 25, bijna aan het einde van de vacantie, slapen we in Italie, in Farindola. Een van onze betere nachten, namelijk op een echt Ikea matras met een echt dak boven ons hoofd.
De helft van de vacantie slapen we `s avonds in ons tentje op opblaasbare matjes waarvan die van Marc nog lek blijkt te zijn ook. En aangezien ik een hoofdkussen addict ben, sleep ik elke avond mijn complete kleding koffer ondersteboven, op zoek naar dikke truien om een mooi, fijn, comfortabel en vooral hoger dan het matje zijnde kussen te toveren.
In Farindola slapen we in een pension bij een mevrouw die even later, zo blijkt, een Franse pilote is die haar leerlingen, en vooral de vrouwelijke, heel erg aanspoort piloot te worden, en ze helpt bij hun wiskunde.
Precies op dat moment zit ik met mijn hoofd in de piloterij, precies op dat moment ben ik verwikkeld in een lastig wiskunde klusje. Grappig dat we bij haar in huis op een Ikea matras terecht komen en niet bij de buurman, die een rasitaliaanse pastabakker is en die `toevallig´ full house had die avond.

Marc komt die avond met de opmerking: “bij hoeveel toevalligheden in de wereld ben je niet aanwezig? Hoeveel van dat soort momenten mis je?”
We filosoferen verder. We komen erachter dat toeval is geen toeval als jij er niet bij bent. Want toeval is alleen toevallig daar als JIJ iets met dat moment hebt, waar JIJ op dat moment bij bent.
Voor mij is een situatie niet toeval wanneer ik een tuinman tegenkom die met een arm in het gips zegt dat hij vanavond Italiaans gaat eten. Wel is dat het geval wanneer ook maar iets met een soortgelijke wending, vervolg, inhoud, aspect, verloop of geschiedenis, al is het maar klein of van korte duur, zich in jouw leven heeft afgespeeld of bezig is.
Stel dat die tuinman nou te lang zou zijn voor zijn werk, en hij zou kiezen voor een carriere switch en vol passie een nieuwe studie makelaardij zou gaan doen waarvoor hij nog zijn Engels zou moeten bijschaven, dan ja... dan hebben we een bijzonder toevallige situatie waarin hij en ik voor eenzelfde soort moment staan.
Dus, om een lang verhaal kort te maken, toeval is er alleen wanneer jij er bent. Je mist op dat moment geen ENKEL toeval in de wereld. Tenzij je gecloned ben. Maar dan nog. Ik neem niet aan dat schapen zo ver denken als de mens. Bovendien, ooit een schaap gezien dat piloot wilde worden?

To be continued!!