6.59 In de trein Amsterdam Centraal - Leiden Centraal.
Vandaag is de grote dag dat ik natuurkunde begrijpen mag.... Een week voor De Grote Dag ben ik onderweg naar m´n examencursus natuurkunde.
Het grapje kost me een aanzienlijke hoeveelheid geld, en dan volgen er na deze cursus ook nog twee andere trainingen. Ik geloof dat ik rib-loos ben geworden.

Gepaard met mijn twee nieuwe beste vrienden Red Bull 1 en Red Bull 2 (altijd back-up!!) stap ik het ROC gebouw binnen. De komende drie dagen zal dit gebouw een “universiteitsfaculteit” heten. Om mij heen zie ik echter opmaakpoppenkoppen, houtkrullen, en verfkwasten liggen. Good old memories van mijn middelbare school ploppen in mijn hoofd op. De tijd dat ik met klasgenoten postelastieken in 10 stukjes knipte, om mijn pen spande, om ze vervolgens tegen het kalk-plafond aan te schieten. Bij wie het meeste plafond op zijn tafel terecht kwam, had gewonnen. Ik krijg bijna weer zin, maar weet me in te houden.

Plof neer op oude stoeltjes. De ramen wagenwijd open, enkel glas, bloesem aan de bomen en een krijt (!!!) bord. Dit is helemaal mijn plek!
En zie daar; vroeger was ik altijd de jongste in de klas, nu ben ik gebombardeerd tot `oma´.

“Hoi Christa, vertel eens, wat is je cijfer op dit moment voor natuurkunde?”

- “Euh... ik heb een nul - euh... geen cijfer. Ik heb nooit natuurkunde gehad. Ja, ooit eens een half jaar, en toen zeiden ze dat ik maar beter kon gaan dansen”.

“Huh? Maar je doet wel eindexamen?”

- “Ja, over vier dagen. `t Is zo´n deelcertificaat. Ik volg les op `t JBI in Utrecht, heb al een HBO diploma, drie jaar gewerkt en ben mezelf nu aan `t omscholen”.

“Ah! Leuk! Maar... mag ik vragen hoe oud je dan bent?”

- “Ik ben 24-drie-kwart. Bijna 25.”

“Sohee! Een kwart-eeuw! Ik ben net 21! En de andere docenten ook!”

AU! Ik voel de rimpels spontaan in mijn gezicht springen, Botox schreeuwt om de hoek, en ik zie mezelf al door het leven gaan met hangtieten, wal-ogen en lichtelijke vormen van dementie.

(Even side-information: dame in kwestie is mijn hoofddocent, bere-enthousiast en zit in het derde (!!) jaar natuurkunde aan RU in Nijmegen).

“Nou, nog ergens problemen mee?”

- “Ja, heb nogal moeite met mechanica en kernstraling, maar de rest gaat redelijk.”

Vervolgens heb ik drie dagen lang een ENORM fantastische cursus, kom ik elke avond doodvermoeid om half twaalf thuis, om de volgende dag weer om 6.59 uur in de trein te zitten met iPod op en boeken op schoot.
Met stappenplannen, uitleg en 1 op 1 begeleiding verras ik mezelf minuut op minuut: mechanica wordt een spel, en de reactievergelijkingen pen ik binnen no-time op papier. Heerlijk om te weten in wat PLUMBUM vervalt. Of zo. Als ik later maar dat toestel in de lucht houd, vind ik alles prima. Ook Ra-224.

Laatste dag, bijna tegen `t einde aan.

“Hee, Christa, we doen even een afsluitend gesprekje. We hoeven niet veel te zeggen. We hebben nog nooit zo´n super gemotiveerde en zo´n oude student gehad! Succes met je examen”.

En het ging best okee. Ik heb er een goed gevoel over. Het examen was leuk uitdagend moeilijk, interessant, maar het zal rond de 5,5 liggen. Wat rest is HOOP - op een voldoende. En zo niet... dan ga ik vrolijk een herexamen doen.

Thanks for waiting... ik stel jullie geduld erg op prijs... maar `t is voor een goed doel!