Achterin de Fokker 50. Ik ben helemaal in mijn element en sta in goed passend kostuum de passagiers op te wachten. De smile is niet van mijn gezicht af te slaan.
Een nors, chagrijnig en grimmig kijkende man uit ons Zuidelijke Buurland stapt op me af. Verfrommelt boarding kaartje en z´n hoofd naar beneden. Op de laatste rij (heb ik weer) ploft hij neer. Hij kijkt me aan.
“Why, why on earth you keep asking for my boarding card?” bromt hij.
Mijn humeur is dusdanig goed deze dag, en ik besluit dat hij daar absoluut geen invloed op gaat uitoefenen. Ik glimlach, en antwoord:
“There are so many flights to Brussels every day, we just need to check whether you are on the right one or not, also regarding your luggage. And of course for safety reasons, sir”. Ik vind dat ik de theorie uit mijn geleerde boekjes bijzonder redelijk over weet te brengen, en met een Frans accentje heb ik het idee dat ik hem nog toekom ook.
“They always change it. It´s so annoying!” Hij is inmiddels van de windowseat half opgekropen naar de stoel aan het gangpad, zodat hij nog harder in mijn jasje kan blazen.
"But... WHY???"
Mij dunkt dat hij nu het vragenpatroon aanneemt van een driejarige kleuter die midden in zijn, jawel, "waarom-fase" zit.
"Boarding times and gate numbers might have changed, sir. We need to know who is on which aircraft flying to which destination". Mijn collega kijkt me van halverwege het vliegtuig aan en rolt met haar ogen. Ja, hier zit je op te wachten!
"But... WHY???"
Ik reageer niet meer. Hij is vast moe. Wanneer ik even later een moeder met baby help, hoor ik achter me nog meer gebrom.
“You´re all the same. Just talking b*llsh*t”.
Gelukkig is de vlucht naar Brussel maar een half uur.

De moeder met baby krijgt een extra riempje om over haar eigen gordel de baby in vast te zetten. Ze worstelt nogal met het geheel, en ik krijg de baby in mijn armen gedrukt. Met het kind op m´n arm maak ik bagagebakken dicht, help ik de moeder met haar riem en sein ik naar m´n collega dat er achterin het vliegtuig geen plaats meer is voor handbagage. In het Frans brabbel ik vervolgens tegen een “Ummetje”, Unaccompanied Minor, ofwel alleen reizend kind, dat hij moet wachten totdat iedereen bij aankomst uit het vliegtuig is, voordat hij naar voren loopt. Ik leg mijn demonstratie setje vast uit, en samen met de baby spelen we met de flight safety kaart. Multitasking?!

Dan is daar de redding. Een man uit Brazilie, rasta haar en een zwarte slappe pet op z´n hoofd. Helemaal vrolijk, samen met een vriend. Kijk, daar worden wij gezellig van. We kletsen erop los, en aan `t eind van de vlucht een compliment:
“We missed our 3 original flights today, but really, you made our day!”
En zie hier hoe mijn fake smile veranderd in `n echte.

Er gebeurt zoveel op `n vijfdaagse. Mijn eerste. Vier nachten weg van huis. De laatste hakt er toch wel in. Je maakt wel dikke dagen van soms 12 uur.
Waanzinnige foto´s kunnen maken van London, vlak voor de landing. En natuurlijk ook van het Shereton Hotel in Amsterdam, waar we opeens zeven uur lang mochten verblijven omdat onze Bremen retour opeens was gecancelled. Zeven uur in een luxe hotel op Schiphol, terwijl ik twintig minuten van warm thuis zit. Raar. En in de avond op naar Luxemburg.

PS: of all places... Luxemburg... Help... Midden tussen de zaken en conferentiemannen aan het ontbijt...
PS: en Brussel... in een hotel van 445 euro durf je nauwelijks te woelen in bed...
PS: en uit het Maastricht hotel tsjoepen we allemaal ons badeentje mee naar huis... SSST!!