Mijn keel heeft een verslaving. Kriebelhoest.
Eerste en tweede kerstdag lag ik kotsend en proestend met koorts op een bedje op de bank. Marc verzorgde mij en maakte voor zichzelf bij gebrek aan gezelligheid en anders zuurkoolstamppot met aardappelpuree en een echte *NOX Rookworst.
De geur deed mij watertanden en ik kreeg een schaaltje aardappelpuree en vier stukjes worst, die elk ook weer in vier stukjes waren gesneden. Als toetje havermoutpap (met veel suiker uiteraard) en thee. Zonder enige twijfel het beste KerstDiner sinds jaar en dag.

Inmiddels ben ik weer aardig opgeknapt, mede dankzij het Nieuwe Bed, en ploeter ik voort in alledaagse beslommeringen. Echter, de grootste bezigheid is het leren der wiskundige vaardigheden. Nu ik de cursus afgerond heb, en wij allen moeten wachten op de datum van het examen, 26 januari, hebben we eindelijk tijd om de boeken daadwerkelijk te openen. De afgelopen vier maanden zijn voorbij geflitst en ik kan nog maar amper bevatten dat er 3 jaar wiskundestof door mijn aderen gepompt is.

Tijdens de laatste twee lessen herhalen we gezamenlijk de stof in luchtvaarttempo. Onze beste docent begint van voor af aan. Hij gooit met termen die mijn buurvrouw student en ik vaag ergens hebben gehoord en we zoeken vertwijfeld aantekeningen op.

“Zeg, wat zegt-ie nu? Een vergelijking maken met “iks-is-el-en-aa”? Waar hebben we dat ook weer gehad?”

Mijn buurvrouw kijkt me glazig aan, legt verzucht haar telefoon met half getiept sms-je neer en begint haar nagels te vijlen. Ik krijg een fruit kauwgom aangeboden met papperige vulling in de binnenkant.

- “Vergelijking, zei je? Dat hadden we toch tegelijkertijd met die pi-dingen? Of was dat nog daarvoor? En waar stond dat in dan?”

Wild bladeren we in onze boeken en aanvullingen en stencils. Uit een van haar papieren zie ik een blad vliegen met dik gestifte letters erop. Mijn handschrift. Dat vel heb ik haar ooit eens gegeven, toen we in de bieb studeerden. Ik heb het vel ook, en het is inmiddels Heilig verklaard. Het beste geheugensteuntje ooit.

- “Hee! Gaat dat niet met de rekenmachine?”

Mijn buurvrouw tikt met haar vijl de knopjes bijna aan gort en ik bewonder haar fantastisch inzicht dat ze heeft in haar rekenmachine.
In Montenegro leerde ik dit jaar de grondbeginselen van de wiskunde, en Marc wilde dat ik perse alles uit mijn hoofd uitrekende. Met als gevolg dat ik vandaag de dag nog altijd niet met mijn rekenmachine kan omgaan. Het blijft een ingewikkeld stukje computer voor me. Hoop dat de handleiding mee mag naar het examen.

- “Nee. Dat gaat trouwens helemaal niet. Misschien staat het op de formule kaart.”

Er worden ondertussen salmiak-lolly´s uitgedeeld door mijn andere buurman en een klasgenoot en inmiddels goede vriendin die achter me zit, kalkt groot op het bord, met toestemming van de docent:
`Vanavond wiskunde borrel in het cafe naast de bushalte...be there!´
Er verschijnt een grote kerstboom naast en ze tekent ballen in de boom en ze tekent bergen en een skipiste.
In de pauze regelen we kerstkransjes, koffie en thee.

- “Hier!! Ik heb het! Het is een uitzondering bij de logaritmische functies, en het antwoord moet zijn ee-tot-de-macht-iks-is-aa! En we hebben het de tweede les geleerd. Vandaar natuurlijk”.

Tevreden verdwijnt de lolly in de mond en wordt er verder getiept op de telefoon.

Petje af voor onze wiskunde docent. Hij kijkt door het klaslokaal, helpt hier en daar een leerling met een moeilijke opdracht en ziet toe hoe het stelletje wild geworden studenten klaar is om vacantie te nemen en te studeren. 9 daarvan gaan echter eerst een laatste koffie drinken in het cafe bij de bushalte.