Teruggekomen uit Riga. Meteen bij aankomst mijn vetste blunder allertijden. Opgewekt controleer ik de ID-pasjes van de schoonmakers uit Riga die de kist schoonmaken voor de volgende vlucht.
“Welcome in Riga!”, galm ik schel door de luchtbrug. “Never been in Estonia before!” Alle gezichten van de schoonmakers inclusief onze cockpit draaien zich woest naar me om. In koor gillen ze naar mij terug: “Latvia!!!”
Beetje jammer. Estonia en haar Tallinn staan namelijk pas volgende driedaagse op het programma.

Riga is mooi. Het probeert hard te verwesterlijken, en aan de rechterkant van het `Skybar-hotel´ lukt dat aardig, maar links daarvan is het heel oostblok, zoals ik `t me daar ook nog kan herinneren. Er rijden peperdure poepchique auto´s rond, dames in haute-couture, en aan de overkant van de straat is de complete tegenstelling te zien in een oude, voorover gebogen, grijs en armoedig geklede man. Dames houden van tijger-panter-en leeuwenprintjes (ja, die laatste bestaan ook: DIKKE, harige bontkragen) en houden van hooggehakte schoenen met open neuzen, of van extreem lange laarzen tot boven de knie. Het rokje is een absolute must in Riga. Codewoord: kort. We kunnen er hoog en laag over spreken, maar met een lange rok van je bijzonder buiten de boot. En ik kan je verzekeren: `t water is hier ijzig koud. Wat betreft panty is ons kledingadvies eenvoudig: ofwel 10 denier in de kleur Naturel of Coffee, of gewoonweg 10 denier ALLE kleuren van de regenboog. Zolang je maar mixt en matcht met de kleuren van je rok. Blond zijn is hip. Ook wanneer je zwartharig bent. Verven is een dagelijkse sport. Stylen ook. En schudden met haarextensions ook. Nepwimpers mag. Moet niet. Misschien moet ik maar visagist worden.

Twee dagen vrij. Wij hebben nog steeds geen internet. Althans, geen internet van onsZELF. We tappen illegaal en surfen wireless `op de buren´. Het omzetten loopt niet zo soepel, en van alle overgangen duurt die van ons weer het langst, en juist bij onze boot zit `t mis met de draadjes.
Vanochtend 9.14 uur. Ik lig nog heerlijk in mijn bedje als mijn telefoon gaat.
“Goedemorgen! Spreek ik met mevrouw Kloosman?”
- “Jep”.
“Ah! Je (na mijn antwoord blijkt er besloten te zijn te tutoyeren) moet de groeten hebben van Marc!”
- “Ah! Da´s eens wat anders dan die van Hak!” Ik lig in een deuk, dat is ook precies iets voor Marc om dat via een wildvreemde door te geven.
“Ik ga met jou even wat dingen doornemen om te kijken hoe het met de aansluiting van jullie internet zit. We moeten een paar metingen doen”.
Ik hijs me uit bed en slof op mijn rood wit gestipte teenslippers naar het beruchte witte kastje waar alles uitkomt en ingeplugt zit. Moet je mij hebben. Ik kan net m´n computer aanzetten.
“Haal je even alles uit het hoofdkastje? En dan mag je de modem aansluiten op de splitter, de hoofdlijn eruit en erin en ook in de splitter, dan omdraaien knoop leggen en dan wachten we even”.
Ik met mijn nuchtere hoofd zie alleen maar witte en grijze draadjes. Snap er de ballen van. Voor mijn part surf ik nog een half jaar door op de buren. Enthousiast vraag ik de vriendelijke mevrouw om hulp.
- “ Euhm... dat draadje waar je mee belt...de witte? Of de grijze....?”
“Nee, dat gebeurt via de satelliet, hè? Je bedoelt zeker de hoofdtelefoonkabel?”
Ik vind alles prima, zolang ik de boel maar niet opblaas. Marc heeft bijzonder ingenieus alles geinstalleerd, dus ik laat dat liever ook zo hangen.
Na een tijdje blijkt er geen verandering te zijn opgetreden (ik had toch al zo´n flauw vermoeden) en er komt toch maar een monteur. We wensen elkaar een fijne dag, ze bedankt me voor mijn hulp en ik hang op. Als een volleerd telefoon- en satellietinstallateur slof ik op mijn zomerse slippers terug naar m´n bedje. Wachten op een telefoontje van meneer de Monteur.