Bah. Moest me ziekmelden. Ik kon het ook al weten, hoor. Ik had alle voortekenen:

Eergisteren maak ik een tulband. Sja, je staat standby, dus je wilt wat. Bakken!! Het poeder dat in het zakje met “bakpoeder” erop zit, is mijns inziens nogal aan elkaar gekleefd, dus kruimel ik het handig een beetje los. Wil niet echt goed lukken, dus ik ga er maar vanuit dat `t gist vanzelf oplost wanneer in de oven. Helaas, helaas, ik heb nu een tulband met ondefinieerbare stukjes erin, die afwisselend heel zout, bitter, en dan weer echt als tulband smaakt. Beetje jammer.
Maar daar houdt `t niet op. Gisteren kwam er bezoek. Ook deze keer heb ik woeste kook-, bak-, en braad plannen, en maak ik slagroomsoesjes. Op het meest cruciale moment scheidt vervolgens de oven ermee uit, en zakt mijn soezendeeg helemaal in. Slappe, platte soesjes (met wel erg goed gelukte slagroom) is het resultaat. Ik voel me nog belabberder en hang wat op de bank.
Hoest.
Kuch.
Proest.
Dat voelt niet best.
Beetje wassen. Beetje strijken. Heb `t heet, koud, ben huilerig, ik zweet en bevries. Wil alleen maar slapen.

Vanochtend besluit ik te bellen. Ik wil niet boven mijn trolley met harde kriebelhoest tomatensapjes met iets “extra´s” klaarmaken.
“Met Christa Kloosman. Ik voel me niet echt zo heel erg bijzonder aangenaam lekker. Heb `t nog een uur langer geprobeerd, maar die hoest wil niet weg. Klinkt zo rot voor de passagiers”. Een vriendelijke stem (gelukkig, ik dacht -proeftijd; pech voor jou) antwoord me: - “Hoe zijn je oren? Kun je klaren?” Daar had ik nog niet aan gedacht. M´n neus is niet zwaar verstopt, maar m´n linkeroor laat `t afweten. Nu kan ik zowieso al niet klaren (ploppen, poppen) door simpelweg m´n neus dicht te knijpen en dan te blazen met gesloten lippen. Dus slik en gaap ik, of houd ik met m´n vingers m´n kaak vast en produceer dan een niet al te florisante blik door een gaapachtige beweging te maken. Niets. Geen beweging in te krijgen. Rechts plopt er lustig op los, links slaapt door. Of ik een belletje wil doen wanneer ik me beter voel. “En veel beterschap”.

Ik voel me schuldig. Zelfs al had ik gekotst en voelde ik `t snot overal behalve in mijn neus hangen, vroeger moest en zou ik naar de opera. Nu wordt `t ook echt afgeraden om te gaan vliegen. Kans op scheuren der muzikale trommelvliezen. Dat wil je ook niet. Kan me op `t moment geen leven zonder muziek voorstellen.

Dus nog altijd thuis. Misschien morgen beter. Hoop `t. Dit is zo niets voor mij...