Terug van een retour Maastricht en Hamburg.
Binnen een half uur worden we weer vanuit de wolken van boven Amsterdam uitgepoept, en zijn we in Maastricht. Toch blijf ik erbij: alleen tenzij je je via internet incheckt ben je sneller in Maastricht dan met de trein. Anders lekker met de geel blauwe Tsjoek naar `t zuiden.

Nadat we terug in het crewcenter zijn op Schiphol en ik naar huis rijd in diezelfde geel blauwe trein, realiseer ik me dat ik nu echt “los” ben. Niks Stephanie naast me die alles tot in het oneindige geduldig uitlegt. Nu ben ik alleen. En moet ik alles zelf doen. Honderden trolley´s open trekken, om te zien wat er in de bak zit. Maaltijden voor “outbound” (van Schiphol naar de bestemming) of “homebound” (van de bestemming terug naar huis). Of dat er iets compleet anders in zit. De bar-trolley. De supply-trolley. De trolley waar alles inzit dat niets met eten te maken heeft, maar met belangrijk papierwerk. Daarnaast alle apparatuur, ovens, koffiezetters, waterdrukmeters en ook zekeringen die er uit kunnen poppen. Alles in tien minuten checken. En dit, lieve mensen, is zo mogelijk nog bijzaak. We zijn er voor de veiligheid tijdens de vlucht. En niet te vergeten; kistwissels na een vlucht. Het is niet ongebruikelijk na elke vlucht een ander vliegtuig te krijgen. Door een technisch mankement of gewoonweg omdat er meer passagiers meegaan. Het hele verhaal begint dan opnieuw. Compleet andere inrichting, ander eten en andere apparatuur. M´n oren klapperen ervan.

Net als gisteren. Fokker 50, 14 passagiers aan boord, vroege vlucht. Meneer wil een servetje. Heeft geknoeid met z´n jus d´orange. Moet toegeven, in deze prop-jet (die bij de take-off maar 20.280 kg weegt, in vergelijking tot een 747 met zijn maximale startgewicht wel 412.775 kg kan wegen) is alles bijzonder "bumpy", turbulent. Er hoeft maar diezelfde dikke 747 langs te vliegen en wij in zijn luchtstroom komen, en we schudden en luchtzakken al enorm.
Als een beginnende blonde stewardoos trek ik elke trolley open, opzoek naar servetjes. Natuurlijk zit `t in de laatste trolley. Zucht... Ik ren door het gangpad naar meneer, en stoot keihard m´n blonde hoofd tegen `t plafond. Halverwege `t vliegtuig bevinden zich namelijk de vleugels, wat het plafond op die plaats een kleine twintig centimeter lager maakt, over ongeveer een meter breed. Ik kan `t helemaal aan, de traan die uit mijn rechter ooghoek wil springen heb ik taoistisch teruggezoemd en blijft plakken in het hoekje. Met allemaal rechtopstaande statische haren van de wrijving tegen het plafond aan huppel ik terug naar de galley. “Touch the galley... run back to the trolley... touch the trolley...” Wanneer ik even later voor mezelf een tomatensapje inschenk, en een restant peper en zout dat aan mijn handen geplakt is blijven zitten in mijn ogen wrijf, komt alsnog de traan eruit. Gevolgd door zo´n ongeveer dertig andere. Zucht again... Hoelang duurt deze beginnersfase nog...? Word moe het gestuntel van mezelf.

Inmiddels zit ik veilig achter mijn Appletje en zoek ik informatie op over Aix en Provence. Vanavond vlieg ik naar Marseille, in we verblijven 30 km verderop in een hotel in een mooi klein, oud stadje. Altijd in voor oude steden, en begin meteen op te zoeken wat ik er kan doen, wat interessant is, en vooral ook: wat nog niet zo ontdekt is door toeristen. Ik vind een paar musea, marktjes, en er schijnen zelfs opera voorstellingen te zijn van Haydn, Haendel en Mozart. Hopen dat deze morgen ook spelen! Verder is het 13 graden, net als hier dus, maar dan met veel zon. Laat dat nou juist een van de betere combinaties zijn... ChristaStewardoos en zonlicht!
Heel zondag ben ik hier ook, maandag vlieg ik pas verder naar Brussel en Stuttgart, waar ik nog een nacht blijf, en dinsdag nog eens op en neer naar Stutti vlieg, en vervolgens in de avond weer heerlijk zalig, gelukkig, veilig en warm naast Marc in bed kan ploffen. MMM!