Op naar Praag. Nog nooit geweest. Zowieso is heel veel voor mij bij Maatschappij X een ware ontmaagding. Noorwegen, Tsjechie, vertragingen, rokers op de wc...
Enfin. Vanuit de lucht is Praag ontzettend mooi. Op m'n verlanglijstje.

Terug in Amsterdam moeten we 3 uur wachten. Starbuckstime voor m´n collega´s en mij. Zij gaan samen woest aan de nieuwe aanbieding: cafe latte met caramelsmaak met slagroom en nog meer caramel siroop op de slagroom en vervolgens caramelbolletjes op de slagroom en als finishing touch een beetje caramelpoeder. Het geheel ziet er nog net niet geflambeerd uit. Dit soort acties ken ik bijzonder goed, en ik weet van mezelf dat mijn ogen altijd meer aan kunnen dan mijn maagje, en dus ga ik veilig voor de doodsimpele LATTE MACHIATO. En ik geniet.

In het crewcenter even later - lees 2 uur later - liggen we onderhand ondersteboven op de banken van verveling. Ik heb net zolang geoefend dat ik nu met mijn blauw gepumpte voet mijn handtas kan openen die op de grond staat. Men verklaart mij voor gek, en geef ze eens ongelijk. Dit riekt naar slappe lach.
Samen met een co-piloot die ook uit het zuiden komt vergaap ik me aan de chocoladen Prince koeken. Nog een anderhalf uur. Ene steward David ziet vervolgens mijn hyperactief en vermoeid gezicht, en roept op zijn nonchalante manier: “Veel of weinig, nooit chagrijnig!” en huppelt verder.
Op naar Hamburg. Ik zit overwing, ofwel halverwege de cabine midden tussen de passagiers. Ook weer een primeur. Drie collega´s stormen de cabine in en vallen in hun stoelen. Op `t laatste moment hebben ze besloten tickets te boeken en deze avond te gaan stappen in Hamburg. In het hotel dolle boel...

Vanochtend in Hamburg krijgen we te horen dat we niet naar Edinbrough vliegen, maar retour Bologna gaan doen. Dikke domper, want half uur later thuis en uur eerder weer beginnen wanneer we straks in Amsterdam terug zijn.
Wanneer we even later op Schiphol weer aan de Starbucks zitten, krijgen we een notificatie: exit Bologna, welcome Venice! Met passagiers aan boord, volle bak, naar Venetie, klaar voor vertrek.
Maar het vliegveld in Venetie niet. Het is mistig, we krijgen een slot van ruim een uur. Wachten op de grond zonder passagiers aan boord is al jammer, maar met bijna honderd mensen aan boord een uur lang uit onze neus eten is ook niet optimaal. Bovendien is onze neus niet ook zo groot.

En juist op het moment dat mijn kapsel lichtelijk op instorten staat, mijn rode lipstick nergens te bekennen is behalve op de stick in mijn jasje en ik mijn jasje uitgedaan heb vanwege tropische temperaturen aan boord komt, stapt er een mevrouw op me af. Deze vlucht zal ik uitgecheckt worden, voor mijn einde van m´n proeftijd. Je snapt, vrolijkheid ten top. Ik wring me in allerlei bochten, snel de wc in om het haar te fixeren, overigens een uiterst onzinnig idee, en snel smeer ik nog een nieuwe rode slijmerige plakkende glosslaag op m´n lippen. Ik kijk mezelf aan in de toch al verschrikkelijk vervomende Fokker 100 spiegel en zie een ware Skipper-Barbie voor me, die zojuist uit de doos is gehaald en die drie maanden geleden met haren gevouwen is opgeborgen. Van over mijn schouder kijkt m´n collega binnen. Ze giechelt. “Niets meer aan doen, meid”.

Na anderhalf uur blijkt tijdens de landing het vliegveld van Venetie gesloten te worden wegens te weinig zicht door mist, en moeten we een go-around maken. Voor een landing moeten we minimaal 200 meter zicht hebben, de "limiet", en hier stak het rond de 125 meter.
Ik kijk vanuit rij 14 uit het raampje. Halverwege het vliegtuig heb ik geen telefoon, geen andere middelen om met m´n collega´s te praten. In mijn hoofd weet ik allang dat `t 99,9% zeker mijn eerste “Go-around” gaat worden. Toch is het moment dat het landingsgestel opnieuw ingetrokken wordt en de flaps terug de vleugel in verdwijnen best spannend. We maken een supersteile stijging en ik zucht. We moeten uitwijken naar een ander vliegveld. Treviso it is. En 20 minuten later zijn we opnieuw klaar voor de landing.
Maar het vliegveld in Treviso niet. Te druk, alle uitgeweken kisten staan op Treviso. En gelukkig landen we dan na 2 uur en een kwartier in Bologna, waar we eigenlijk vanochtend ook heen zouden gaan.

Nog een zucht. Ik heb nu al te doen met het grondpersoneel op Bologna. Vrijwel alle passagiers gaan terug naar Venetie, 2 uur, met de bus. Voor ons wacht een tripje zonder mensen naar Amsterdam. Met heel veel business class maaltijden voor ons, vliegen met een open cockpit deur en weer eens voorin zitten tijdens take-off en landing. Hoe gelukkig krijg je me??